Voor de verandering eens een sierraad en geen zwarte kleding – mid-thirty crisis?
Vier weken vakantie voorbij
oor de vaste lezers die zelf geen web-logaccount hebben, heb ik de volgende mededeling. Over twee dagen wordt dit alles hier verhuisd naar een ander systeem. Ik heb daar geen invloed op, maar kan slechts lijdzaam toezien dat het gebeurt. Ik heb werkelijk geen flauw idee wat er dan nog over is van hetgeen u nu voor uw neus heeft. Afwachten dus. Waarschijnlijk worden er na die tijd ook niet meer automatisch logs op mijn hyves en facebook-pagina gezet, zoals nu het geval is. Althans, niet tot ik heb uitgezocht hoe mijn nieuwe weblog (want het is voortaan zonder streepje) werkt. En aangezien de kinderen nog twee weken vakantie hebben, zal ik daar ook niet zoveel tijd voor hebben. Wederom afwachten dus. Maar het komt allemaal vanzelf wel goed, vermoed ik.
En over vakantie gesproken geschreven, deze is in dit deel van het land dus nog in volle gang, vandaar de summiere toevoer van verse tekst. Ik heb het drukker dan anders. Maar het ligt niet eens aan de kinderen, ze vermaken zich zoetjes en we zijn de laatste dagen niet meer met ze op pad geweest. De beloofde koekjes moeten nog worden gebakken en ik heb veel te weinig spelletjes en knutselfreubelarij met ze gedaan (het komt nog, houd ik hen en mijzelf voor, en het komt ook echt nog).
Nee, ik ben met andere zaken bezig geweest. Er moest een kussen worden gemaakt voor een jarige. Deze is nu af (ziehier een gehaakte voorkant en achterkant). Daarnaast is mijn werkplek nu bijna afgerond. Ik heb een raam en een geïsoleerde buitenmuur. Een plafond met spotjes en de rest is nu ook geverfd en behangen in psychedelisch-hysterische kleurstelling. Dat woordje ‘rest’ is overigens niet helemaal op waarheden berust, want ik heb het plafond nog niet gewit en de kozijnen moeten ook nog. Maar mijn kamertje zal nu geen grote veranderingen meer ondergaan. En wat ben ik er gelukkig mee!
Vier weken vakantie voorbij
oor de vaste lezers die zelf geen web-logaccount hebben, heb ik de volgende mededeling. Over twee dagen wordt dit alles hier verhuisd naar een ander systeem. Ik heb daar geen invloed op, maar kan slechts lijdzaam toezien dat het gebeurt. Ik heb werkelijk geen flauw idee wat er dan nog over is van hetgeen u nu voor uw neus heeft. Afwachten dus. Waarschijnlijk worden er na die tijd ook niet meer automatisch logs op mijn hyves en facebook-pagina gezet, zoals nu het geval is. Althans, niet tot ik heb uitgezocht hoe mijn nieuwe weblog (want het is voortaan zonder streepje) werkt. En aangezien de kinderen nog twee weken vakantie hebben, zal ik daar ook niet zoveel tijd voor hebben. Wederom afwachten dus. Maar het komt allemaal vanzelf wel goed, vermoed ik.
En over vakantie gesproken geschreven, deze is in dit deel van het land dus nog in volle gang, vandaar de summiere toevoer van verse tekst. Ik heb het drukker dan anders. Maar het ligt niet eens aan de kinderen, ze vermaken zich zoetjes en we zijn de laatste dagen niet meer met ze op pad geweest. De beloofde koekjes moeten nog worden gebakken en ik heb veel te weinig spelletjes en knutselfreubelarij met ze gedaan (het komt nog, houd ik hen en mijzelf voor, en het komt ook echt nog).
Nee, ik ben met andere zaken bezig geweest. Er moest een kussen worden gemaakt voor een jarige. Deze is nu af (ziehier een gehaakte voorkant en achterkant). Daarnaast is mijn werkplek nu bijna afgerond. Ik heb een raam en een geïsoleerde buitenmuur. Een plafond met spotjes en de rest is nu ook geverfd en behangen in psychedelisch-hysterische kleurstelling. Dat woordje ‘rest’ is overigens niet helemaal op waarheden berust, want ik heb het plafond nog niet gewit en de kozijnen moeten ook nog. Maar mijn kamertje zal nu geen grote veranderingen meer ondergaan. En wat ben ik er gelukkig mee!
Moedergeluk
eel soms lees of hoor ik verhalen over en van bewust kinderloze vrouwen. Hun beweegredenen (geen zin in slapeloze nachten, een hekel aan krijsende kinderen in de supermarkt, opzien tegen de ingewikkelde opvoeding, het past niet in hun perfecte leven met ideale baan, wereldreizen en smetteloos huis enzovoorts) berusten bijna altijd op hetzelfde: onwetendheid. Maar, logisch, dat weten ze zelf niet. Tegenargumenten geef ik in zo’n geval niet eens, omdat ik er zelf ooit ook zo over dacht. En wat was ik stellig daarin. Dat je het eerst moet ervaren hoe het is om moeder te zijn en je mening dan vanzelf bijstelt, laat zich niet vangen in een paar woorden.
Er is maar één argument dat in mijn ogen gegrond is: de beperking van de vrijheid. Je bent niet moeder voor even, maar voor de rest van je leven. Waar ik ook ga en sta, ik heb altijd de verantwoordelijkheid voor en over mijn kinderen. De tijd van onbezonnen uitspattingen is voorgoed voorbij, maar ik merk ook dat ik daar niet meer zo’n behoefte aan heb als een paar jaar geleden.
Natuurlijk zijn de andere argumenten ook niet uit de lucht gegrepen. Het is tenenkrommend als mijn kinderen ineens de kont in de krib gooien, midden in een winkel. Dan kun je ze nog zo goed trachten op te voeden, ze doen het bijna allemaal wel een keer. En die luiers, ik verschoon nu al ruim twaalf jaar van mijn leven vieze luiers en het is nog steeds niet mijn hobby. Oh, en die vreselijke, tergende opvoeding, daar heb ik minsten vijftig logjes voor nodig om de frustraties die het oproept kwijt te kunnen.
Maar het weegt niet op tegen die kleine, fortuinlijke momenten van sprankelend geluk en gepaste trots, hoe sporadisch die in sommige levensfases ook zijn. Een moment zoals vanochtend, wanneer mijn oudste dochter haar eerste officiële werkdag tegemoet gaat van het baantje dat ze volledig zelfstandig heeft geregeld. Wauw.
Moedergeluk
eel soms lees of hoor ik verhalen over en van bewust kinderloze vrouwen. Hun beweegredenen (geen zin in slapeloze nachten, een hekel aan krijsende kinderen in de supermarkt, opzien tegen de ingewikkelde opvoeding, het past niet in hun perfecte leven met ideale baan, wereldreizen en smetteloos huis enzovoorts) berusten bijna altijd op hetzelfde: onwetendheid. Maar, logisch, dat weten ze zelf niet. Tegenargumenten geef ik in zo’n geval niet eens, omdat ik er zelf ooit ook zo over dacht. En wat was ik stellig daarin. Dat je het eerst moet ervaren hoe het is om moeder te zijn en je mening dan vanzelf bijstelt, laat zich niet vangen in een paar woorden.
Er is maar één argument dat in mijn ogen gegrond is: de beperking van de vrijheid. Je bent niet moeder voor even, maar voor de rest van je leven. Waar ik ook ga en sta, ik heb altijd de verantwoordelijkheid voor en over mijn kinderen. De tijd van onbezonnen uitspattingen is voorgoed voorbij, maar ik merk ook dat ik daar niet meer zo’n behoefte aan heb als een paar jaar geleden.
Natuurlijk zijn de andere argumenten ook niet uit de lucht gegrepen. Het is tenenkrommend als mijn kinderen ineens de kont in de krib gooien, midden in een winkel. Dan kun je ze nog zo goed trachten op te voeden, ze doen het bijna allemaal wel een keer. En die luiers, ik verschoon nu al ruim twaalf jaar van mijn leven vieze luiers en het is nog steeds niet mijn hobby. Oh, en die vreselijke, tergende opvoeding, daar heb ik minsten vijftig logjes voor nodig om de frustraties die het oproept kwijt te kunnen.
Maar het weegt niet op tegen die kleine, fortuinlijke momenten van sprankelend geluk en gepaste trots, hoe sporadisch die in sommige levensfases ook zijn. Een moment zoals vanochtend, wanneer mijn oudste dochter haar eerste officiële werkdag tegemoet gaat van het baantje dat ze volledig zelfstandig heeft geregeld. Wauw.
Befilterd
Snapt u het nog? Dan kun je met de huidige technieken de mooiste foto's maken; scherp, helder en natuurgetrouw , maar wat doet men dan? Filters eroverheen voor het ouderwetse kneuterige effect. Ook dat kan dankzij de huidige technieken (klik op de foto voor het origineel). Tsja…
Befilterd
Snapt u het nog? Dan kun je met de huidige technieken de mooiste foto's maken; scherp, helder en natuurgetrouw , maar wat doet men dan? Filters eroverheen voor het ouderwetse kneuterige effect. Ook dat kan dankzij de huidige technieken (klik op de foto voor het origineel). Tsja…